الان به اطاقم احتياج دارم، که وقتي دلم ميگيره که وقتي تنهام؛مثل گذشته دراز بکشم روي سنگاي سياه کناره شومينم.Empyrium گوش کنم.که زل بزنم به به پنجره ي بازي که باد از اونجا ميپيچه به تن ظريف پرده ي سفيدي که تو سياهي شب احساس بطالت ميکنه،رقص اوج ميگيره.هواي اون بيرون تيره و سردتر ميشه با يه عالمه چراغاي رنگارنگ.خيره ميشم به سقف از تو جيبم پاکت سيگاري که هميشه فقط يه دونه سيگار داره ميکشم بيرون سيگارمو ميزارمش روي لبم،سرماي تلخش قابل احساسه تاريکي محض با آتيش سيگارم شکافته ميشه،کام ميگيرم آخ که چه کامي ميده،تلخ اما لذت بخش مثل قهوه،حداقل براي من که دير به دير يه Ultra Light ميکشم لذت بخشه. وقتي موزيک قطع ميشه سکوت سنگيني ميکنه،احساس ميشه و من بيشتر و بيشتر کام ميگيرم همه جا قرمز ميشه دنياي جديدي هويدا ميشه.صداي سوختنشو دوست دارم مثل زندگي ميمونه،مثل عمر... سينم بيشتر و بيشتر ميسوزه دهنم تلختر ميشه،it doesn't matter مهمتر اينه که دارم لذت مي برم،چشمامو مي بندم موزيک با روحم احساس ميکنم انگار آرشه ي ويولون روي رگاي تنم کشيده ميشه... سيگارم که تموم ميشه تنم سرد ميشه کرختي ميشه.افکارم تو فضاي گنگ اتاق پيچ و تاب ميخوره،سعي ميکنم بخوابم،سنگاي سياه سردن خيلي سرد زانوهامو تو بغلم ميگيرم سرمو ميارم کناره زانوم آروم خوابم ميبره بازم کابوس،مي ترسم خيس از عرق ميشم صورتم خيس ميشه بيدار ميشم ميرم کناره پنجره و شهرو با چراغاش نگاه ميکنم با آدماش با خيابوناي سنگين از قير و سياهي... که تن بي پناه درختارو دفن کرد تا چرخها بچرخن... ميرم ميخوابم آروم ميخوابم خيلي آروم و منتظر يه طلوع و يه روزه تازه ميشم...

 

چه غمگين است

 تصور اينكه

گوساله راهي جز گاو شدن ندارد...

فریاد در سکوت

به دریایی گرفتارم که موجش عالمی دارد

ميبيني سکوتم را...؟

دوست داشتن هميشه گفتن نيست...ديدن نيست...

گاه سکوت است...گاه نگاه...

من از سکوت گريزان بوده ام هميشه....

 اما سالهاست که سکوت کرده ام

 و اينک ترس مرا تکان ميدهد و من پيوسته به عقب بر مي گردم

 و ازخود اين سوال را بارها مي پرسم! که ايا راه را عوضي امده ام؟

دلم گرفته از اين فريبها و نيرنگها...

 ز اين دو رويه مردمان بيهوده گر...

از انهايي که خدا را پشت يک تکه ابر پنهان کرده اند...

چرا؟

چرا سادگي ها هميشه تهش باختن است؟

چرا قلب ساده ي من هميشه ساخت و ويران نکرد

اما ساخته هايش را ويران کرد دست فريب...

چرا بالهايم را ديگران نمي بينند؟

پرواز را از همين سکوي کوچک هم مي شود اغاز کرد.

 در آرزوي پرواز , گذشتن از روي دريا و رسيدن به خورشيد ...

در آرزوي پريدن از لب صخره و اوج گرفتن در آسمان مي دوي

اما به انتها که مي رسي ... صبر مي کني !

 مي ترسي وقتي بپري به جاي پرواز

در آسمان آرزوها در درياي کبود ناخواسته ها غرق بشي ...

يا حتي پرواز کني ولي خورشيد تنت رو بسوزونه ,

تني که به خاطر ترس از ندانسته ها و يک جا

ايستادن داره سنگ و سرد مي شه !

نه ! من اجازه نمي دم

 اين گرماي خوابيده زير خاکستر وجودم خاموش بشه !

 مي پرم ... پرواز مي کنم ... به خورشيد مي رسم ... ؟؟؟

روی سنگ قبرم بنویس

اینجا مجال گریه نیست

هر کی میخواست گریه کنه

بهش بگو اون دیگه نیست

آب از آب تکان نخورد...

نه دیدی و نه دیده شدی!!!

رفت و گذشت بی نگاهی که بوی مهربانی دهد،غافل از اینکه همین نزدیکی ها از آب آإی تر است دلی که میمیرد برای لحنی کودکانه،لحنی شبیه مریمی های پرپر...

امشبم مثل همیشه است!آره‌.

باز هم سر میزند تنهایی!آره.

از دوباره میاید دل تنگی!آره.

با ندیدنش چه کنم؟خودش رو ندارم،با یادش رفیقم این روزا.

دیروزها کسی را دوست داشتیم،این روزها دلتنگیم،این روزها تنهاییم،تنها!!!

و تمام عمر ما به همین سادگی گذشت..........

یادت هست؟؟؟عصری تابستانی که صبح اون با حافظ آغاز شدیم.

گفتم:من امشب بیست ساله شدم!

گفتی:لحظه‌‌ء قشنگ عزیمت بر تو خوش!

گفتم:نگاه و نفس تو مرا با خود میبرد.

گفتی:دل را از آواز عشق سر ریز کن که...

گفتم:که همه دنیا کف دستی بیش نیست؟

گفتی:و این سان همیشه رفیق هست و روزهای قشنگ هم هست...

گفتم:به جان تو که از همین عصر تابستانی تنها دلی عاشق به عشق تو مانده است و بس.

گفتی:پس از لبخند و مهر،از عشق و مهربانی بگو...

گفتم:اگر از عمرم دمی مانده باشد و آنی،آن هم از آن تو عشق من...

 

ساده بگویم؛نگاه زاده علاقه است!

اگر دو چشم روشن عشق به تو نگاه کند دگر تو از آن خود نیستی!!!

زمان میگذرد؛زمانه نیز هم؛کودک میشوی.

جوان هستی و جوانی نمیکنی پیر میشوی؛میمانی.

باز هم مثل همیشه در پی گم شده ای هستی که با تو هست.

نیست؟؟؟

باز در پی آن علاقه پنهان؛آن نگاه همیشه تازه هستی.

باز آن دو چشم روشن عشق را در غبار زمان جستجو میکنی.

غافل از آنکه او دیگر تکه ای از تو شده.

سایه ای خوش بر دل تو...

وقتی که نباشی..

در نشکستیم اگر در ببست

دل نبریدیم اگر دل شکست

باور تقدیر به سر داشتیم

از پی برداشت نمی کاستیم

امشب بغض تنهاییم شکست

بعضي وقتها حس مي كنم خالي از نوشتنم. يه چيزي مياد رو زبونم اما نوشتنش قدرتي مي خواد كه ندارم.
بعضي وقتها با ديدن يه صحنه آشنا ياد چيزهايي مي افتم كه مدتها  بود فراموششون كرده بودم. شايد اين مجازاتيه كه خدابراي آدم در نظر مي گيره كه هيچ وقت به طور كامل از فكر كسي كه حتي يه نفس باهاش بودي در نياي.
به عشق كسي محتاج نبودم و نيستم اما از تنهايي خسته ام. چي كار بايد كرد؟
 از عشقهاي زود گذرامروزي گريزان و به عشقي محكم ، پايبندم. اما كو عشقي كه بتوان به آ ن خود را پايبند كرد.
ذهنم پر شده از بديها و بدبينيها و ناجي ام را نمي يابم.

واين هم چند خطي به حضرت دوست که هر چه دارم از لطف اوست.کسيکه تپش قلبم از آن اوست:
دلم سوي اوست و ديوانه نگاه دوست. گل خوشبوست چون ذرهاي از عطر تن اوست. بي تو بودنم از چه روست وقتي شب و روزم از فراقت چون چراغي بي سوست. از تو نوشتن نيكوست گرچه هر چه ميكشم از نامهرباني دستان اوست.
دلم تشنه آب حيات سبوي اوست كه در هر نغمه ام نوايي از اوست. پريشاني ام هم از پيچش زلف اوست كه در هر خمش گله اي از دنياي بي اوست.
غافل از اين وادي بودم. آمد و دستم را گرفت و به اين سرزمين كشاندم. اوا يل پا به پايم مي آمد و كمكم مي كرد. كم كم قدمهايش را محتاط تر بر داشت. زمان مرا جلو مي برد و او از همراهي كردنم سر باز ميزد اما دورادور هوايم را داشت. هم پايم قدم بر نمي داشت اما با نگاهي به پشت سر مي يافتمش. دلم خوش بود كه نگاهش هنوز به دنبالم است و همين اميدي بود براي جلوتر رفتن. كمكهايش غيبي شده بود اما دل را به همين خوش كردم...........

افسوس

لحظه دیـــــــــــــــــــــــــــدار